Uit: Doving

 

 

Langs het raam van deze wagen

glijdt de wereld geruisloos voorbij:

de huizenrij, de aangeplante bomen.

 

 

In stilte gingen rouwenden achter hem aan

tot ze voor de laatste leegte stonden,

teruggedrongen in dode beknelling.

 

 

In herinnering zonder beelden; pijn.

 

 

- Even moet iets innigs verschenen zijn

in die laatste blik. Oogleden, lippen

die naar de hemel reiken, willen kussen.

 

 

In heengaan kon hij naderbij niet komen.

 

 

 

 Naar introductiepagina

 Bloemlezing eigen† poŽzie

 Vertalingen eigen† poŽzie

 Vertalingen

 Essays

 Toneel

Joris Iven